Final Fantasy Resonance - İnceleme

Liseye yeni başladığım, ağırlıklı olarak aksiyon, dövüş ve yarış oyunları oynadığım yıllar. O dönemler türün altın yılları olduğu için oyun dergilerinde sık sık J-RPG oyunları görüyorum fakat bana hiç ilgi çekici gelmiyor. Ekipler karşılıklı dizilmiş, sırayla saldırıyor falan, tempo yok, ne bileyim sıkıcı geliyor bana. Nihayetinde “Neymiş yahu bu yaygara?” deyip denemeye karar veriyorum. Aldığım oyun da Final Fantasy’nin ilk iki oyunun PS1 remake’lerini içeren Final Fantasy Origins.

İlk oyundan başlıyorum (ki FF serisine ilk oyundan başlamak çok kişiye nasip olmamıştır). Oyunu hor gördüğüm 1-2 saatin ardından inanılmaz sarmaya başlıyor. Bir ekibi en ufak ekipmanına kadar yönetmek, stratejik savaşlar vermek, dünyayı ve zindanları keşfetmek, kocaman bir öyküyü takip etmek falan inanılmaz zevkli. Müzikler desen tek kelimeyle olağanüstü. Kalkamıyorum başından. 40 saatten fazla zaman gömdüğüm bu oyun o kadar kanıma işliyor ki bitiş ekranını gözyaşları içinde izliyorum şakasız.

İşte benim J-RPG türü ve Final Fantasy serisiyle tanışma öyküm kısaca böyle. Günümüze geldiğimizde ise yan oyunlarıyla birlikte toplamda 100’den fazla oyunu olan, devasa bir seri Final Fantasy. Bazı saçma sapan spin-off’ları ve çevrimiçi olanları saymazsanız ben de bu kocaman serinin neredeyse tamamını oynadım. Hatta ana serinin yanında Chocobo’s Dungeon, Crystal Chronicles ve Tactics gibi yan serileri de çok severim.

Final Fantasy Resonance da benim pek bulaşmadığım mobil cephesinden, 2015 yılında çıkan Brave Exvius’un modern bir uyarlaması. Zamanında ne ilgi göstermiş ne de oynamıştım. O yüzden açık konuşmak gerekirse buna da pek ilgim yoktu. Ta ki tanıtım videolarında serinin 40 yıllık geçmişine dair göndermeleri görene kadar.

Eski Dostlar

Oyunumuz FF6’nın meşhur açılışıyla oldukça benzerlikler taşıyan bir sahne ile açılıyor: Magitek’ler, esper’ler, güçlü bir kadın karakter falan. Kimliği meçhul bir altılının dünyadaki dengeyi sağlayan kristalleri yok etmeye karar vermesinin ardından zamanda birkaç yüzyıl ileri gidiyor ve baş karakterimiz Rain ile tanışıyoruz. K-POP gruplarından fırlamış gibi duran bu arkadaşımız bir Grandshelt Krallığı şövalyesi. Krallığın mirası olan Earth kristalinin bulunduğu tapınağa birilerinin sızdığını öğrenince de kral tarafından görevlendirilip, yanımıza K-POP grubumuzun diğer üyesi Lasswell’i de alarak araştırmak üzere yola çıkıyoruz.

Hani oyunun girişi FF6’ya benzer bir sahneyle açılıyor demiştim ya, hemen ardından bu sefer FF4’tekine çok benzer bir uçan gemi sahnesi izliyoruz. Sonrasında da bir köprüyü geçerken tıpkı FF1’de olduğu gibi uvertür devreye girince bu benzerliklerin aslında bir tesadüf olmadığını yavaştan anlamaya başlıyoruz. Zira Resonance bunun gibi pek çok sahne, mekân ve karakterle (Buna birazdan değineceğim) serinin geçmişine özellikle göndermeler yapan, saygı duruşu niteliğinde bir oyun. FF2’deki gibi isyancıların kendine Wild Rose şifresini seçmesini mi dersin, FF9’da yapabildiğiniz gibi çocuklarla ip atlayabilmek mi dersin, daha neler neler. Her köşesi FF tarihine göndermelerle dolu, benim gibi serinin hayranı iseniz bunları keşfetmekten de büyük keyif alacağınız bir oyun. Mekaniklere geçmeden önce özellikle bundan bahsetmek istedim.

Zaten Resonance FF serisini başlı başına bir evren olarak ele alıyor. Dünya haritasında gezerken keşfettiğiniz gizemli mağaralarda bulduğunuz kristaller size savaşlarda kullanabileceğiniz Vision’lar veriyor. Peki bu Vision’lar nedir biliyor musunuz? Diğer evrenlerde sizin gibi kötülüğe karşı savaşmış yansımalar. Yani diğer FF oyunlarının baş karakterleri.

Kristaller size bu Vision’ları vermeden önce karakterle ne kadar benzeştiğinizi anlayabilmek adına üç soru soruyor. Atıyorum “Aslında dünyanıza karşı en büyük tehdit oluşturan kişinin kardeşiniz olduğunu öğrendiğinizde ne yaparsınız?” (Klasik FF’çiler hani FF olduğunu anladı bile) gibisinden sorular. Bu sorular esnasında da oyuna ait sahneler izliyorsunuz gene o oyuna ait müzik eşliğinde. Gene girişte de bahsettiğim gibi, FF1’in oyunculuk hayatında inanılmaz büyük bir yer tuttuğu biri olarak FF1 sahnelerini ve Warrior of Light’ı görünce samimi söylüyorum inanılmaz duygulandım. Benim için Resonance’ın açık ara en keyif aldığım tarafı bu Vision’lar oldu, inanılmaz nostaljik bir olay çünkü.

Vision’ların kullanımı Summon’larla, Esper’lerle büyük benzerlik taşıyor. Bir Vision’ı Equip ettiğiniz zaman o Vision’a ait olan skill ve büyüleri de kullanabiliyorsunuz. Atıyorum Warrior of Light ışık elementli kılıç saldırıları yaparken Terra ile buz büyüleri yapabiliyorsunuz. Ayrıca tıpkı sizin gibi kullandıkça level atlıyor Vision’lar. Onlar level atladıkça büyü gücünüzün +5 artması ya da bazı saldırılara karşı direnç kazanmanız gibi kalıcı bonusların yanı sıra, karakterin yetenek sisteminde kullanabileceğiniz yeni beceriler de açılıyor. Her karakterin Vision’la olan gelişimi birbirinden bağımsız bu arada. Bir örnek vermek gerekirse, Firion’u (FF2) Rain’le en üst seviye olan 9’a getirip başka bir karaktere verdiğinizde level’ı gene 1 oluyor. Rain ile tekrar equip ettiğiniz anda da tekrar 9. O yüzden size çok önemli bir taktik vereyim, vision’ları karakterler arasında sık sık değiştirin, bir karakteri tek bir Vision’a kilitlemeyin. Özellikle düşük level’lerde alınabilen kalıcı yetenekleri kısa sürede elde edeceğiniz için karakterinizin de çok hızlı bir gelişim sağlamasına sebep olacaksınız, benden söylemesi.

Vision’ları geliştirmenin bir diğer yolları da Magicite kristallerini kullanarak potansiyellerini artırmak. Sınırlı sayıda bulduğunuz bu kristaller ile de max 3 seviye olacak şekilde Vision’ın diğer katmanlardaki üst yeteneklerini açıp anında kullanabiliyorsunuz. Hadi 1. seviye kristaller rahat bulunsa da 2. ve 3. seviye kristaller daha zor bulunduğundan hangi vision’lara yükleneceğinizi dikkatle planlamanızı öneririm. Oyuna inanılmaz bir renk ve derinlik katan bu Visions sistemi gerçekten muhteşem olmuş, muhteşem.

Kombo Menü

Oyundaki savaşlar tamamen sıra tabanlı (iyi ki de öyle olmuş) ve sıranın kimde olduğunu yukarıdaki akıştan görüp planlamanızı öne göre yapabiliyorsunuz. Savaşlarını temelini de FF7 Remake ile iyice hayatımıza giren Stagger sistemi oluşturuyor. Düşmanlara hasar verdikçe, özellikle de zayıf elementleriyle vurdukça bu bar dolmaya başlıyor ve tamamen dolunca da düşman sersemleyip bir turu boş geçiyor. Fakat burada olay şu, rakibi Stagger yaptığınız zaman karakteriniz de ekstra bir hamle hakkı kazandığı gibi ekrandaki tüm düşmanları aynı anda Stagger yaptığınız zaman da tüm ekip ekstra bir hamle hakkı kazanıyor. Hatta bu hamlelerin sonunda da ekibinizin equip ettiği vision’lardan birinin özel Resonance saldırısını gerçekleştirebiliyorsunuz (Cloud’un hayvan gibi elektrik hasarı vurması ya da Tidus’un blitzball saldırısıyla ekranı sel basması gibi). Ekipçe stagger komboları yapmak büyük bir keyif.

Hadi standart zorluk neyse de eğer benim gibi Expert zorlukta oynuyorsanız Stagger sistemi kesinlikle uzmanlaşmanız gereken bir sistem. Özellikle de boss savaşlarında doğru kullanmazsanız kazanma şansınız yok gibi bir şey. 20 küsür senedir FF serisi oynarım, ilk kez Libra yeteneğinin bu kadar önemli olduğu bir oyun oynuyorum. Ekibinizde Libra yeteneği olan birisi mutlaka olsun ve düşmanlarınızı tek tek analiz edin. Her bölge ve zindanda mutlaka ortak bir elemental zayıflık olacaktır, ekibinizin Vision setini de mutlaka buna göre kurun. Atıyorum su canavarlarının olduğu bir bölgede iseniz herkeste en az 1 tane elektrik saldırısı ya da büyüsü olan bir Vision olsun, öyle düz kılıçla kese kese ilerleme şansınız pek yok çünkü. Size verebileceğim bir diğer büyük tavsiye de bu olur.

Oyun kimi zaman size o anki seviyenizin biraz üstünde zindanlar ya da boss’lar sunabiliyor. Fakat merak etmeyin, her zindanın girişinde zindanı bitirmek için önerilen level’ı yazmışlar. Küçük fakat oldukça faydalı bir özellik bu. Zaten oyunda seviyenizin düşük kaldığını hissederseniz boş boş aynı canavarları kesip level kasmaktansa (nefret ederim) uğraşırken kendi kendinize gelişebileceğiniz opsiyonel yan görevler, boss savaşları, zindanlar mevcut. Oyun ayrıca sizden dünya haritasını keşfetmenizi bekliyor ki tüm Vision ve Summon’ları da ancak bu şekilde bulabilirsiniz.

Oyunda savaşlar zindanlarda dolaşırken rastgele olarak çıkıyor ama şöyle yeni bir olay var; sağ üstteki mini haritadaki simgeniz siz ilerledikçe sarıya, ardından da kırmızıya dönüyor ki bu da birazdan savaş çıkacağı anlamına geliyor. Öyle eskisi gibi zart diye savaşa girmek yok yani, öncesinde tüm hazırlığınızı yapabilirsiniz. Bir de zindanların girişine ve boss’ların hemen öncesine kayıt ve teleport noktaları konulmuş. Buraları kullanıp kamp yaparak ekibiniz toparlayabilir, hatta isterseniz tekrar şehre dönerek istediğiniz boss öncesi tüm hazırlığınızı yapabilirsiniz. Bu saydıklarım küçük gibi gözükse de oyundan aldığınız keyfi ciddi şekilde arttıran, hatta uzun yıllar boyunca türün çoğu örneğinde yer almayan geliştirmeler. Aferin Resonance’a.

Bu Gece Son (Fantezi)

Oyunu görsel ve işitsel açıdan da başarılı bulduğumu belirteyim. Artık eski kafalı modern J-RPG’lerin standardı haline gelmeye başlayan HD – 2D tarzı kullanılmış grafiklerde. Fakat oyun sahneye göre kamera açılarını değiştirip, zoom in – out efektlerini kullanarak hem aynı grafik tarzını kullanan diğer oyunlara oranla daha dramatik bir anlatım dilini yakalamayı, hem de üç boyutlu bir dünya etkisi yaratmayı başarıyor. Çoğu sahnede de seslendirme mevcut bu arada. Fakat beni asıl etkileyen taraf ise müzikler oldu. Oyun zaman zaman diğer FF’lerin müziklerini kullandığı gibi kendi özgün müziklerinde de klasik FF döneminin havasını yakalamayı başarmış. Pek çok parçada FF’in ünlü müziklerinden esintiler bulacaksınız benim gibi. Hani abartmıyorum oyunun dünya haritasında çalan müzikte öyle bir FF1 Overworld esansı var ki zaman zaman sanki yeniden FF1’in haritasında geziyormuşum gibi hissettim. Uematsu yapsa bu kadar olurdu yani.

Resonance’a dair yapabileceğim tek ciddi eleştiri oyunun zorluk ayarı kısmında. Çünkü oyunun standart zorluk ayarı çocuk oyuncağı iken bir üst zorluk olan Expert ise özellikle oyunun ilk saatlerinde terör estiriyor. Bunu şöyle izah edeyim; normal zorlukta çoğu savaşta Stagger kullanmanıza bile gerek kalmazken Expert’te kullanmamanız büyük ihtimalle cenazenizin kalkacağı anlamına geliyor. Fakat oyunun başlarında Vision’larınız çok az olduğu için bütün elementlere de erişiminiz az olduğundan bazı savaşlarda Stagger neredeyse imkânsız hale geliyor. Bunu aşabilmek için de oyunun önerdiği seviyenin en az 3-4 level üstünde olmanız lazım. Hak verirsiniz taktiksel anlayıştan uzak, kötü bir zorluk anlayışı bu. Fakat oyun ilerleyip ekibinizdeki karakter sayısının yanı sıra Vision ve Summon’larınız da artınca her duruma özel ekipler kurabilip, Expert zorlukla kafa kafaya mücadele edebilir hale geliyorsunuz. O yüzden ben de oyunu en başından Expert zorlukta oynadım fakat ilk saatlerde Standart zorluğa döndüğüm zamanlar oldu. Ama bu ilk saatlerin ardından bir daha hiç normale dönmedim ve Expert zorluktan da büyük keyif aldım. Bazı boss savaşlarım yarım saatten uzun sürdü ve bundan ötürü çok memnunum. Fakat öte yandan Normal zorluk seviyesinin de çocuk oyuncağı olmaması gerekiyor. Çoğu modern oyunun düştüğü bir hata bu maalesef.

Bu noktaya kadar oyunun pek çok artısını saydım. Fakat beni en mutlu eden ne oldu biliyor musunuz? Oyun bana kendini oynattı. Hani inceleme yazacağım, bari oturup oynayayım demedim. Her seferinde tamamen kendi isteğimle oyunun başına döndüm ve saatlerce keyif aldım. Uzun süredir bana çok az oyunun yaşatabildiği bir duygu bu ve neredeyse 35 senedir oyun oynayan biri olarak oynamanın artık bir alışkanlık değil, hala çok keyifli olabileceğini tekrar gösterdi Resonance. Yapımcı ekibi alnından öpüyorum.

Klasik kafa J-RPG’lerin eski şaşasından uzak, biraz da kimlik bunalımı yaşadığı şu günlerde halen daha atacak kurşunu olduğunu gösteren, harika bir oyun olmuş Resonance. Oynanış açısından parıl parıl parlarken FF dünyasının kültürünü de bu kadar başarılı şekilde kullanabilmesi muhteşem bir iş. Açık konuşayım, ben bu kadar başarılı olmasını kesinlikle beklemiyordum. Şu an ise bu şokun tadını çıkartıyorum. Özellikle FF oyunlarıyla büyüyen J-RPG’cilerin kesinlikle kaçırmaması gereken, türün yakın dönemdeki açık ara en iyi örneklerinden biri Resonance. Warrior of Light, Firion, Onion Knight, Cecil, Bartz, Terra, Cloud, Squall, Zidane, Tidus ve pek çok daha eski dost sizinle tekrar buluşmayı bekliyor.