Planet of Lana II - İnceleme

3 yıl önce ilkini incelediğim Planet of Lana’nın ikincisi çıkmış! Bu beni çok heyecanlandı, çünkü böyle ilkini incelediğim oyunlar için gelip “Pelo, ilkini sen yazmıştın, ikinciyi de yazsana” dendiği zaman çok hoşuma gidiyor. Özellikle de sevdiğim bir oyunsa ekstra keyif oluyorum! Bu durum Planet of Lana için de geçerliydi tabii ki. O nedenle koşarak oynadım, sonrasında da hemen yazmaya oturdum. Dumanı üzerinde tüten, taptaze bir inceleme diyebilirsiniz yani bu inceleme için.

Inside’cılar, Limbo’cular… Toplanın da şu seriyi övelim ya! Oynanışı çığır mı açıyor? Hayır ama hakikatten bir bağımsız oyuna ve özellikle de 5-6 saatlik bulmaca bazlı bir evrene bu kadar dil, müzik ve karakter kasmaları inanılmaz geldi bana! Müthiş bir dili ve evreni var gerçekten. Özellikle ikinci oyunda artık ekibin konuşmalarını dahi anlamaya başladığımı fark ettim. Bir süre sonra Mui’yi (oyundaki dünya tatlısı yaratık!) bile anlar oluyorsunuz -ki o da R2-D2 gibi bir şey artık, Lana ile aralarındaki özel bir bağ var ve sadece o anlıyor onu. İlk oyun için kurulan bu temel beni çok tatmin etmişti, haliyle ikinci oyunun bu temele katacakları için de bir hayli heyecanlıydım.

İlk oyunda sevdiğim ve beğendiğim ne varsa ikincide de yansımalarını gördüm diyebilirim; ama sadece yansımalarını görebildim ne yazık ki... Oyun sanat alanında kendini çok daha fazla geliştirmiş ancak üzülerek aynısını oynanış tarafında söyleyemiyorum. Bulmacalar yine vardı ve tabii ki aralarında çok ilginç mantığa ve oynanışa sahip olanlar da mevcuttu ama bir türlü ilk oyundaki yaratıcılık seviyesine ulaşamadılar. İlk oyunda çözemeseniz bile çözümü bulduktan sonra “Vay be, sorun bendeymiş demek ki!” dedirtiyordu, ikinci oyundakilerse genellikle gizemli olmaktan uzaklaşıp can sıkıcı seviyesine varmış.

Ekstra bir sıkıntım daha var bu oyunla alakalı: İlk oyunda attıkları o güzel temelin üzerine çıkmak ve onu genişletmek için uğraşılmaması. Elinizde güzel bir temel varken çok basit dallara tutunup aynı kanvastan ilerlemek bana biraz yaratıcılıktan uzak geliyor. Sanki sadece ilk oyun tuttu diye ikinci düşünülmüş gibi hissettirdi çünkü temelde konusu bile neredeyse aynı. İlk oyunda kaçırılan birini bulmaya çalışıyorduk, ikinci oyunda mevzu yine aynı: Biri kaçırılıyor ve onu bulmaya çalışıyoruz... ta ki oyunun sonlarına dek! Evet, orada zahmet edip bir “plot twist”tir, şaşırtmacadır bi’ şeyler giriyor işin içine ama beni tatmin etti mi diye sorarsanız, pek de edemedi açıkçası.

Neyi sevdiğime gelecek olursak… Mesela her iki karakteri de kontrol etmek ve yeri geldiğinde bu ikiliyi zamanında hareket ettirmeye çalışma mekaniği bence bir oyunda verilmiş en iyi ikili karakter kontrollerinden birisini sunuyor bana göre. Bu tarza inanılmaz bir bulmaca süreci yedirilmiş ve ciddi anlamda satranç gibi planlı oynadığınız durumlara itiyor bu da oyuncuyu. Her zaman 1 adım sonrasını düşünerek hareket etmek zorundasınız yani. Benim hoşuma gitti çok.

Ama yine de benim Planet of Lana 2’den beklentim çok daha farklıydı doğrusu. Yepyeni oynanış ve türlü türlü bulmacalar, bununla beraberinde gelen temiz bir hikâye. Yani evet, bağımsız bir oyun ve tabii ki dünyanın en iyi hikâyesini beklemiyorum ama ilk oyunun üstüne pek çok şey katmasını bekliyordum, yalan yok. En azından şu kontrolleri bir çözersiniz diyorduk ya! Tamam sanattır, karakterlerdir, seslendirmedir bunlar gayet gelişmiş fakat hâlâ doğru düzgün zıplayıp da tutunamıyorum. Bir oyunda yukarı zıplayıp yakalamak bu kadar mı zor olur, gerçekten anlam veremiyorum. Fakat bu kadar şikâyete rağmen bu oyuna kızamıyorum da. Çünkü hâlâ bu evrene sahip çıkarlar da geliştirirler diye umuyorum.

Mui ve Lana için müthiş bir yol çizilebilir. Bu ikiliyi izlemek de başlarına bir şey gelecek heyecanıyla oynamak da çok tatlı. O nedenle ikinci oyun beklentilerimi tümüyle karşılamasa da bu evreni bana yeniden hatırlattığı için ona kızamıyorum. Lütfen eğer üçüncüyü yapmak gibi bir plan varsa DURMAYIN, İYİLEŞTİRİN ve sakın Mui’nin başına bir şey gelmesine izin vermeyin! Buna hazır değilim…